Uczta Bardów...

Życzenia serdeczne na Nowy Rok 2009

2009-01-02T02:15:00.000-08:00

Z okazji Nowego Roku 2009
życzę z całego serca
by czas przyniósł ukojenie
od codziennych trosk...
by radością były dni wszystkie,
a szczęście
zawsze było w zasięgu ręki...
ot tak- sięgnąć i je mieć!

By Rodzina Wasza zdrowa była
i także szczęśliwa jak Wy...
by w pracy i w domu
panowała harmonia i sens...

By Przyjaciele Wasi byli dobrzy,
wyrozumiali i mądrzy...
a wrogowie,
jeśli ich kilku się napatoczyć musi,
by byli mądrzy inaczej....
no, tak -po prostu : nie rozsądni!

By moment się stał…
i czas się dla Was zatrzymał
w Waszej pogoni …
byście mogli dostrzec i zrozumieć
co w życiu najważniejsze....

Samych Dobrych Dni
Wam wszystkim
Drodzy Przyjaciele moi-
życzę…

Anatol

Już śnieg za oknem i biel stała się wokół...

2009-01-01T15:12:00.001-08:00

…z szaroburych obłoków zamiecie się rodzą...
i chłód przejmujący do szpiku.
I daleko pozostały gdzieś wierzeje lata…i jesień przecie już wspomnieniem tylko.
I sad zamilkł i las…
Białe puchu kołdry przykrywają wszystko... jak na sen słodki świat.
Napełniają tenże sad i las dostojnym milczeniem który spokój rodzi i jednak nadzieję…
Nie kwilą już ptaki bez powodu ot tak, by wyśpiewać piękność poranka…
Wiatr ciągle gna gdzieś w nieznane, ciągle niespokojny wielce…
I w te szaro-białe nostalgie, wiersze tylko przysiadają na ubranych
w puchowe czapy ławeczkach,
tęsknią nie wiedzieć za czym…postarzałe zbyt wcześnie.
I dostojne jakieś…i obce…
Oswoić się muszę z tą zmianą…
niedawno brodziłem po kolana we wiośnie,
lata zaprzyjaźniałem dni i teraz trudno mi jakoś,
więc czas proszę o spowolnienie choćby
by odnaleźć się w tej czarodziejskiej bieli…

Szczęśliwych dni Wam życzę Przyjaciele moi…

Pozdrawiam Was Jesienni Poeci...zadumy pełni jak wina dzban...

2009-01-01T15:08:00.001-08:00

Jesienne wiersze, anemiczne, tęskniące do złocieni, chabrów,
puszystych mleczów: zapadają się w nostalgię,
wywołują resztki rozpalonych słońcem pejzaży,
utulane letnimi wciąż marzeniami ostępów leśnych-
wśród pękających kasztanów, babiego lata rozwłóczonego po polach,
pośród zamilkłych ptaków, które jakby na pożegnanie jeszcze żarliwiej
ptaszęco się modlą do mgieł zimnych, snujących się o poranku, do ziemi,
skibami czarnymi nastroszonej, do wilgoci wciskającej się w skórę…
Jesienne wiersze, jakby bardziej ludzkie, jakby doznały poniewierki,
opuszczenia-
osierocone ogrzewały postarzałe i anemiczne strofy
na przyzbie domostw…
Jesienne dobre wiersze bądźcie pozdrowione….
Witajcie!
I Wy Poeci jesiennej zadumy pełni...tak mi bliscy...Witajcie.Przy kominkach niech szemrzą Wasze słowa jak strumyk co z głębi ziemi, tam gdzie zielona trawa słucha opowieści jego...i las!
Witajcie!

Tam iść muszę...tam serce moje i spokój...tam religia moja...

2009-01-01T14:57:00.000-08:00

Tak mnie ciągnie nad Wigry…tak mnie tam coś gna…Choćby pobyć tam przez jakiś czas, popatrzeć na ten zaczarowany świat i wtopić się weń. Świat rozkoszy pełen i ciszy, wolny od tego uciążliwego i umęczonego gwaru pogoni. Pobyć w tym świecie , zapatrzyć się na jego urokliwość i samemu stać się nieco lepszym i troszeczkę bardziej dobrym…Bo to tak działa.
I z orłem się zaprzyjaźnię…i ze szczupakiem choćby w myślach…(nie złowionym) pofiglować., Ot tak po prostu…jakie to oczywiste…
A tam wiesz?...Sejny obok. Tam K. ze swoim Pograniczem cuda czyni w ludzkich sercach i duszach…i Synagoga Biała jest, i najlepsza na świecie orkiestra klezmerska. I cudny klasztor sejneński z cudowną Matką Boską Sejneńską…A Suwałki także o rzut kamieniem…a za nimi Hańczy tajemnicze wody. Ale kto by tam rzucał…pojechać trzeba…albo Przyjaciół kilku zawita…kiedy zwiedzą się że pora się spotkać…bo ciągnie nas do siebie jakoś tak naturalnie bardzo. I Andrzej Poniedzielski z Elą A. pewnie przyjedzie, bo też w Tym Zaczarowanym Jeziorze zakochany…I prześmiewca Staszek T. , który tu dom zbudował i patrzy jak my wszyscy na to od milionów lat piękno…
Tam mnie ciągnie, lub do ukochanego Miasteczka…także do rodzinnej wsi dziadów moich…To jedyne miejsca gdzie być pragnę…Tu teraz, gdzie jestem straszliwie goni mnie czas i pyta…stawia coraz trudniejsze pytania na które nie znajduję odpowiedzi. Patrzę coraz bezradniej jak mijają miesiące i lata…jak nieuchronne coraz bliżej i bliżej…bez strachu przecie ale pełen zwątpienia i smutku…
Bo to Wiesz Duszko uciekam, bo gna mnie z wnętrza dochodzący niepokój pytań, pytań dotyczących spełnienia lub nie… swej Misji…jaką mi wyznaczył dobry Bóg… tu pośród spraw które jeszcze nie zostały rozwiązane a przecie winienem to jestem czynić…
Bo to ten chyba niepokój który gna nas wszystkich wrażliwych po bezdrożach losu i świata…Czyni człowieka wagabundą ale też troszeczkę misjonarzem chyba…Misjonarzem własnych dobrych myśli…
Tamto rozgwieżdżone niebo i samotność nadają temu procesowi stan szczególny i wyjątkowy…poddawany wielu próbom szczególnie miłości i nienawiści która we mnie się toczy…tu! Tak na przemian i ciągle…Ale jednak zwycięży miłość…
Bo tam zdarza się mi przeżyć uniesienie, które samo w sobie jest człowieczym śpiewem duszy naszej, niesionym z pragnieniem, aby ciągle iść i iść…dotykać tajemnic jeszcze nie dotkniętych i zdobywać Nowy Szczyt! Szczyt tęsknoty naszej i naszego wędrowania…A wpisanego w Wolność. I tylko tam czasem marzę że… po mnie gdzieś zostanie ślad, wśród tysiąca innych odciśniętych na tej ziemi. To po to tam uciekam chyba ,żeby to zrozumieć.
I to tylko tu przychodzą jakby zawstydzone-wspomnienia…Przystają wpół drogi czekając na zaproszenie i gest przyzwolenia…Nie na wskazanie drogi…One dobrze wiedzą jakimi traktami wędrować. One czekają tylko na naszą zgodę i ich zaakceptowanie że chcemy tego bardzo…że są nam potrzebne właśnie w tej chwili jestestwa. I one tam przychodzą…Przysiadają w ciemnych kątach jak bezdomne gołębie, oczekując okruszyn ciepła. Patrzą jak zza szyby i szukają oczu naszych aby w nich odnaleźć odbicie naszej samotności…To jest dla mnie zrozumiałe i dlatego tak mnie tu gna…bez tego już prawdziwie żyć nie mogę, świat codziennych spraw energię mi wysysa jak z kończącego się akumulatora i jedynie tam mogę go na powrót napełniać…

Nowa sztuka -rozterki moje...

2009-01-01T14:43:00.001-08:00

Choć wiem i widziałem dużo, choć otwarty jestem na nowinki i nie zakreślam granic sztuki wszelkiej... to jednak ogarnia mnie lęk przed, od lat już nową estetyką w sztuce...
Nową estetyką pozbawioną dobrego smaku. Często nakierowaną na prowokację i skandal obyczajowy. Boję się przedrzeźniania sztuki i roli artysty…
I tak czasem myślę że może "Pewien Człowiek" z rodzinnego miasteczka mego Przyjaciela, wiele lat temu,który na swoim podwórzu łączył ze sobą szmaty i dziurawe garnki, zatykał je na drągach, jak na magicznych tykach-był artystą-prekursorem? Może to Jego dzieła szarpane przez wiatr, obdzielane szyderczym śmiechem i gestami politowania były pierwszej próby? Skończył ze swoją ekspresją w zakładzie psychiatrycznym…A we mnie pozostała wątpliwość, którą łatwo można wystroić w teorie i teoryjki na temat szukania w sobie artystycznego niepokoju…
I prawdą jest jak mówi Ela B. z Krakowa bym nie rozpaczał w swym uporczywym poszukiwaniu piękna bo sztuka jest samoweryfikalna...No tak...lecz instalacje i Videa już długo krążą po XXI wieku choć początki ich...hen...gdzieś tam gdzie moja młodość durna...:-))
I przyznam że z utęsknieniem czekam kiedy się wreszcie samozweryfikują...Wierzę w to i ufam , licząc na to że jeszcze uda mi się za mego życia trafić na wystawę porządnych warsztatowo...i pięknych olejnych obrazów...

Coraz częściej...wspomnienia.

2009-01-01T14:36:00.000-08:00

Przychodzi taki czas że coś mnie usilnie pcha do porządkowania szuflad. Staram się to czynić tak jakbym miał ostatecznie o nich już całkowicie zapomnieć…W zadumie i ze zdziwieniem czasem przeglądam stare fotografie, próbuję je rozpoznawać, przypominając imiona i nazwiska, ale coraz częściej nie…Bo to może już nawet wtedy, kiedy ktoś przykładając palec do migawki aparatu fotograficznego-był nie rozpoznawalny, nie wędrowałem jego ścieżkami życia, nie zapamiętywałem jego losów i nie notowałem w pamięci niczego oprócz zdawkowych zdań, więc teraz odczuwam jakby obcość i niepokojącą niepewność…
Jakoś tak mnie czas goni…coraz natarczywiej i pyta rozpaczliwie….stawia coraz więcej pytań na które ja przecie nie potrafię znaleźć odpowiedzi…
Patrzę coraz bezradniej jak mijają miesiące i lata…składa to się już w dziesiątki lat dzielących mnie od wydarzeń na które tak uparcie czekałem…niecierpliwiłem się na ich przyjście a które teraz są już coraz dalej za mną…i po których nie pozostał nawet najmniejszy ślad…Ot czasem w kolorze sepii, wyblakła fotografia…
Przewracam stosy pamiątek, fotografii, zapisków…Drobiazgów które miały kiedyś wyraźny znak…wpisywały się w ludzi i zdarzenia …teraz jako bezimienne porażają chłodem i bezużytecznością…czasem już tylko zawierają naiwną wiarę talizmanu…
I czegoś jeszcze pragną….o coś mnie jednak proszą, ja jednak już nie potrafię zrozumieć ich języka, bo przypomina mi czasem dziecięce kwilenie, bliskie i ciepłe choć nie rozpoznane…a czasem są zadrą która uwiera i zawstydza…ponagla by iść dalej i dalej…i nie zatrzymywać się już w tym miejscu…

Ale powracam do tych moich szuflad…i powracać będę bo czekały na mnie ,to wiem na pewno….czekały cierpliwie kiedy obejrzę się wreszcie wstecz…

Moje małe Ojczyzny...trzy.

2009-01-01T14:24:00.000-08:00

Przedeptałem z pół świata prawie…Przecudne Manowce po drodze mi było dane, poznawać…i tak naprawdę wcale nie ciągnie mnie już zgiełk Pól Elizejskich i skaliste zawroty głowy- Manhattanu…Chiny może jeszcze…ale to tylko marzenie którego boję się spełnić… Najbardziej jednak tęskno mi do mego Miasteczka i małej garbatej wsi nieopodal… i do miejsc dwóch chyba tylko, co to je już w dorosłym życiu pokochałem...
A tak nawiasem to myślę sobie że są 3 miejsca gdzie mieszkać
chciałbym...Latem nad Wigrami, ot tak w zatoce pod uschniętą sosną, gdzie nieopodal kolonia kormoranów krzykliwa i Orzeł Bielik co to bez niepokoju na mnie spogląda z wysokiej olchy... . Zimą w Pstrążnej w Górach Stołowych gdzie stary cmentarz sprzed kilku wieków historię tej ziemi opowiada , a nad nią góry jak niebo i niebo nad nią… lub obok, w Wójtowicach gdzie urok Skał Błędnych i legendy o zaklętych rycerzach w długie zimowe wieczory…
A jesienno-wczesno-wiosenne dni kiedy szaro i mokro depresjonował bym się w Hajnówce.
O! Tak byłoby chyba dobrze...i niczego mi więcej do szczęścia…

Nadziei mi potrzeba...na szczęście.

2009-01-01T14:12:00.000-08:00

Wiesz Duszko?
Ładnie piszesz o szczęściu co to się mnoży jeśli je się z kimś dzieli…
Okudżawa tak mądry przecie…Mistrz słowa...mówił do Agnieszki O. że życzy Jej szczęścia którego nie ma…Ale jak to tak? Ale może jednak jest to szczęście? Co? Jak myślisz? Ale czy jednak wypada nie zgodzić się z Mistrzem?
Bo może jednak jest…Nadziei mi potrzeba...I choć jak mówisz jest tak że nawet skrzydełka opadają najłagodniejszym z Aniołów, to jednak myślę…i mam taką nadzieję serdeczną…że dogonimy to szczęście kiedyś…i wtedy piórka Aniołów na powrót się nastroszą…i znów będzie rajsko…Życzę Ci tego z całego serca…

Żal po Mirku P.-Przyjacielu dzieciństwa...

2009-01-01T13:53:00.001-08:00

W minionym 2008 roku, latem, zmarł mój Przyjaciel…Mirek P. Spadło to na mnie jak grom choć tak naprawdę , takiej smutnej wiadomości od dawna przecie się spodziewałem. Czekaliśmy na to z Jerzym-także Przyjacielem z tamtych lat, choć nie mówiliśmy sobie tych słów ,które i tak gdzieś tam usilnie się kołatały w nas…Wiele dobrych wspomnień nas łączyło z Mirkiem…wiele zdarzeń jakże ciepłych i dziecinnych jeszcze. Dobrze że chociaż pozostały wspomnienia…Dobre….To moja mała ojczyzna…i Mirka…łączyła nas i nasze dzieciństwo. To czas który powoduje że już na zawsze będziemy dla siebie bliscy choćbyśmy pozostali sami. To nadzieja też , że może kiedyś się jeszcze spotkamy…I rozmawiać musiałem z kimś dla Mirka bliskim…i tak ciężko…i przypomniały mi się ciepłe i piękne słowa Ks. Bonieckiego, który powiedział żeby nie mówić tym którzy stracili bliskich że czas goi rany…żeby nie mówić im że Oni już nie cierpią…Najlepiej nie mówić nic…Nie należy rozpaczliwie szukać zapomnienia…Bo zapomnienia śmierci nie będzie. Trzeba żyć z tą świadomością własnej śmierci…trzeba zaprzyjaźnić się ze śmiercią, obcując z Tymi którzy przeszli przez jej próg!
I mówił wtedy mądry, dobry Ksiądz… że wszystko jednak przemija…nawet Wiara i Nadzieja. Nie przemija tylko Miłość…Mirku Drogi...Spoczywaj w Pokoju...

O smutku jest rozprawa...:-)

2009-01-01T13:41:00.000-08:00

Marysia B. , moja koleżanka z lat dawnych powiedziała mi w liście ,że tyle smutku w tych moich piosenkach i wierszach…i tak w ogóle…że świat wesoły i słoneczny czeka. Może…Ale smutek tak jakoś do mnie lgnie…On jednak bywa pociągający jak mało co innego…Ale przecie nie ja wymyśliłem smutek.To Magda U. wymyśliła smutek :-) Smutne piosenki, smutne wiersze, i nawet obrazy zabarwione nostalgią są zazwyczaj o wiele piękniejsze i bardziej jednak mądrzejsze nawet niż wesołe…Bo jak w wierszu Borowskiego:

”Wiesz myślę coraz częściej że trzeba wrócić...
Może Cię spotkam...a szczęście?
Przecie szczęście to razem się smucić…”

Bo smutek to jest tylko Radość inaczej…
a na przykład w kraju?…Panuje ogólna przecie Radość i Zadowolenie i nikt tego nie podziela…
a wiersz Lechonia?
„ Między nami jest przepaść niezgłębiona
I choćbyśmy wykochać po brzeg dusze chcieli
To wszystko co nas łączy to słowa szalone
A wszystko co jest prawdą na wieki nas dzieli…”
No i co z tego że smutne?
I tak przecie jest, że każda prawie nastolatka wpisuje to jednak nieszczęsne wyznanie do swego sztambucha…a nie jakiś tam tekst z kabaretu Zenka Laskowika…
Pozdrawiam Marysiu!

Zaduszki minione...

2009-01-01T13:29:00.000-08:00

Latka lecą...i uczta duchowa z obcowania z Magdą U.
Mówi Ona, że wie że jest starszą panią i należałoby się powoli już pakować a ciągle nie chce się Jej szukać tych walizek, bo chce żyć jakby była młoda i tak by miało być do końca Jej dni…ze wszystkimi tego konsekwencjami…A wyznanie to przecie wszystkim nam bliskie...no może tylko obce jest mojej kochanej Amelce...ale jej to jeszcze wiele obcych jest naszych zmartwień...i dobrze...
Przemijanie...ileż w tym żalu i tęsknot...ileż obaw i nie wiadomo do kogo kierowanych pretensji...Ale na pocieszenie wiem że i tak kiedyś przyjdą Zaduszki...daleko poza wierzejami lata i będzie kolorowo-jesiennie...I bardzo podniośle i cicho...Tego wieczoru, tam przy milionach świec jest może najłatwiej pogodzić się z losem...I wtedy może najłatwiej odnaleźć pocieszenie wszystkim tym którzy stracili kogoś bliskiego. Bo przecie jak pięknie mówi Magda: można także tak powiedzieć- Jaki to wielki cud nad cudy, że mogliśmy na swej drodze spotkać tych jakże niezwykłych i kochanych ludzi, jaki to cud nad cudy że mogliśmy razem z nimi iść choćby chwilę przez to cudowne, niepojęte życie…

czekam na list...

2009-01-01T13:18:00.000-08:00

Dziś jakichś tęsknot. znów kolejny dzień ...
I to więc pewnie sprawia że jest cień
na postrzeganiu spraw… które powinny być różowe!
I to być może …
Może to sytuacja wkoło?
Że nie jest różowo?
A może w podświadomości....
Ja mam serce...cukrowe,
a pod nim cukrowego konika...
(i on bryka)_
wyskakuje czasami na drogę
i ma złocone kopytka...
(a droga jak złota nitka)
ciągnie się hen za horyzont..
a koń jak aksamit jest,
jest jak góra duży...
chrapy -chrapliwe...oko się pali...
( i tam w oddali)
No naprawdę...możesz sprawdzić...
wystarczy położyć rękę....
jak nie było kiedyś telefonów, to ludzie listy pisali...
(słali) przez posłańca....
tygodnie mijały...ale jak się czekało...
i komu to przeszkadzało?

Białystok Miastem Bluesa...I Rok 2008-Rokiem Bluesa...

2009-01-01T12:49:00.000-08:00

Kocham bluesa…zawsze kochałem. To blues kształtował moją muzyczną wrażliwość…
Pierwsze winylowe płyty, gdzieś z zachodu za niebotyczne kwoty…
A później całonocne zatracenia prawie…
Ten stan, znany Wam…podniecenia , radości i niebywałego uniesienia nawet
kiedy czujemy, że obcujemy z czymś niebywałym i wielkim…
nawet doskonałym!.
Bardzo się cieszę że w Białymstoku dzieje się doroczny Festiwal Jesieni z Bluesem i Zaduszki Bluesowe ...zawsze od lat mam niesamowitą ucztę i radość że mogę w nich
uczestniczyć...Uwielbiałem od początku stawania się: Nalepę i Breakout...Kocham B. B. Kinga...
Raya Charlesa ...
Kiedyś Tadeusz Nalepa był taką dla mnie nie osiągalną mega- gwiazdą...
i zdarzył się cud … zaśpiewaliśmy jednego wieczoru na wielkiej scenie w Suwałkach:
ja swoje ballady...Później On bluesa..
no tak, tak przecież zdarzyć również się może…

Żal po Andrzeju Koziarze...

2009-01-01T12:27:00.000-08:00

Kiedyś po tamtej stronie niewielu ich było, tak niewielu przyprawiało o tęsknotę i ból po ich stracie…Dziś już całe zastępy…W minionym roku a przecie niedawno odszedł Andrzej…Tak pięknie prowadził moje koncerty…Tak intensywnie i łapczywie żył...Tak chwytał to życie garściami...Tak pięknie mówił o sztuce...
Jak pisał Jerzy Sz. We wspomnieniu o Nim: nienawidził głupoty. I krupniku. Brzydził się ludźmi śliskimi. Bał się starości i zniedołężnienia. Lubił ludzi, swoją pracę, uwielbiał chodzić do teatru, na wystawy, do kina, dużo czytał, ciągle coś pisał…
Miał tyle pomysłów! Nie wszystkie zrealizował...nie zdążył.
Wiedział, że ma dar pisania. Wielokrotnie wspominał o tym, że może powinien napisać coś większego. Kiedy zachorował, zdał sobie sprawę, że już nie zdąży. Parę razy przymierzał się , ale ciągle mu coś przeszkadzało, ciągle miał inne zajęcia. Może po prostu był za mało systematyczny. Przed śmiercią żałował, że tak się stało, że nie zostawił po sobie żadnej książki.
Kilka dni przed śmiercią jeszcze w szpitalu, gdzie odwiedziłem Go z Iwonną mówił mi o tej swojej nie napisanej książce (choć w skryptach).Wiem że jakby mnie prosił o pomoc. Tam w szpitalnym ogrodzie jakby czekał na moje nadzieje...jakby prosił że powiem że jeszcze zdąży...jeszcze będzie miał czas nie tylko na tę jedną nie napisaną...A więc i pocieszałem go jak potrafiłem ,choć myśl natrętna bolała jak zadra : to śmiertelna choroba...nie da żadnych szans.Wyszedł ze szpitala na chwilę, w dniu mego koncertu poświęconego X rocznicy śmierci Mistrza Bułata...Od Eli wiem że się nawet wybierał.Odszedł od nas kiedy radowaliśmy się pięknym,licznie nawiedzonym przez wielbicieli Mistrza koncertem...Smutny to był dzień.I już na zawsze pozostanie wielka pustka po Nim...
Żegnaj Andrzeju Drogi!.

O wiośnie w środku zimy marzę...

2009-01-01T12:07:00.000-08:00

A u mnie toczą się dni ku wiośnie już chyba,w myślach dobrych i nadziejach... choć w środku zimy przecie jestem i taki to jeszcze odległy czas...Przyjdzie ten czas jednak nim się spostrzec zdołam.I choć minie jeszcze wiele zapewne zwątpienia chwil... to przed oczyma pojawi się rozkwitająca łąka i pozwoli nam oderwać się od tej szarości, byle jakości, pozwoli nam pochylić się nad białym kwiatkiem i powędrować w kierunku dobrego szczęścia...A wiosna przecież się czai choć gdzieś jeszcze hen na antypodach pewnie...I wybuchnie...I wiosenne słoneczko omiecie łaskawym wzrokiem ten świat trochę zatęchły od zdań złożonych-kierowanych wtedy do Niej (o które zresztą żartobliwie prosiłem wówczas) i da nam inny czas...może bez zdań w ogóle...bo po co słowa...? I tak może rodzą się nowe dni niosące nie dopowiedzianą nadzieję, dni niczym nie przystrojone w czasie bezbarwnej bylejakości, jakby zdziwione nagłym przyjściem...a jednak bez tego przystrojenia piękne...bo nasze! Marzę o dalekiej wiośnie...

Urok dobrych życzeń...

2008-12-23T02:56:00.001-08:00

I jedno z najcieplejszych życzeń jakie kiedykolwiek usłyszałem...jedno z mi najbliższych. Oddających istotę rzeczy...: "I życzę Ci jeszcze abyś otoczony był Przyjaciółmi... ludźmi którzy potrafią darzyć Cię miłością- nie odbierając i nie pozbawiając samotności..."

Dojrzałości smak...słodki?

2008-12-23T02:43:00.000-08:00

Błąkam się wśród resztek nie tylko mojego życia.
Fastryguję z nich wspomnienia, ceruję wyblakłe aż do niepamięci obrazy,
przemierzam raz jeszcze dzieciństwo i minione lata młodości,
jakby szukając recepty na dalszą resztę życia…
Bo czyż jednak w napotkanych śladach minionych wędrowań
nie odnajdujemy zapomnianych wzruszeń i radości które przyćmione przez czas ,
dotknięte na powrót odżywają i jaśnieją barwą jakże jasną i ciepłą…
Czy przypadkowa łza, która pojawi się na chwilę,
musi oznaczać tylko słabość i bezradność?
Bo przecie możemy być silniejsi tymi wspomnieniami
i co najlepsze z przeszłości mieć obok
by nie popełniać znów tych samych błędów i przykrości z nimi związanych…
Tak! Dojrzałość także ma swoje wartości…i mądrości przecie!
Chyba?......:-)

Zaduszki ...tak mi bliskie.

2008-12-23T02:38:00.001-08:00

Jesienne,Zaduszkowe,listopadowe wędrowanie…Kręte drogi wschodnich stron mojej Małej Ojczyzny…i tej większej troszkę…Pośród już czerniejących pól, choć drzewa jeszcze tak kolorowe i nostalgicznie radosne…Wędrowanie w poszukiwaniu pamięci bliskich którzy odeszli na wieczną wędrówkę gdzieś tam pośród zawieruszonych nadziei.
Wędrowanie w sobie tylko znanym poszukiwaniu utraconych bliskości, w poszukiwaniu gdzieś tam zawieszonego w minionej przestrzeni ciepła serdeczności bliskiej…w poszukiwaniu utraconych już złudzeń, niedośnionych snów, nie napisanych wierszy o tej jakże bolesnej a jednak ciepłej tęsknocie…
I miałem takie odczucie na małym wiejskim cmentarzu gdzieś na granicy dróg wszelkich i cywilizacji chyba, że to wędrowanie może być także dobrym oczekiwaniem na łaskę przebudzenia, na łaskę ujrzenia co nie zawsze widzialne jest…
Pośród zachłystujących się złorzeczeniem głośników, łam gazet ociekających smakowitym złem i sensacją!
Wystarczy zatrzymać się w biegu choćby na chwilę…wyciszyć to zabieganie i powrócić tam, do krainy dobrych myśli gdzie pory roku będą równocześnie …jak Marek Grechuta śpiewał…
Dobrych dni Wam życzę Drodzy Przyjaciele moi…

Dla tępego-wszystko za ostre...

2008-12-23T02:28:00.000-08:00

Dla tępego- wszystko jest jednak za ostre…
Ideą pozytywną, miarą wartości i oceny jest umiejętność bycia sobą…
Staram się tak postępować i być tak postrzegany.Według kryterium tego.Ale nie tylko ja przecie...
To Cel i Droga…
A jednak czasami myślę że bycie sobą jest właściwie niemożliwe…
Bo Prawda jest przecie Prawdą tylko w danej chwili...
może długiej ale tylko chwili.
Warunkuje ją czynników wiele…
Moralność, Religia, Filozofia…ba… Poezja nawet…
Za jakiś czas Prawda może przestać być Prawdą…
A to- jacy jesteśmy, jakim jest nasz wizerunek…
zależy wyłącznie od ludzi nas otaczających …
My tylko częściowo mamy na to wpływ.
Ale warto choćby częściowo… jeśli jeszcze nam na tym w jakimś stopniu zależy…

A tak często różnimy się między sobą…
tak wiele nas złości w bliźnich naszych…
Tak trudno przyjąć do wiadomości ich własne różne od naszych przemyślenia…
opinie…i widzenie świata. I tak czasem bywa że złościmy się nie akceptując ich inności…
A przecież to nic innego jak inteligencja, jak nasza wiedza ogólna,
pozwala nam wyobrazić sobie, że ktoś inny może mieć zupełnie inne poglądy niż poglądy nasze…
I możemy się z nimi nie zgadzać, ale mimo to musimy nauczyć się uznawać
że jest On także przyzwoitym człowiekiem.
Uczyć się musimy świata…wiedzieć że wszystko jest jednak wielce skomplikowane…
że każdy ma zdanie na temat spraw które oceniamy i także ma do tego niezbywalne prawo…
Bo im mniej światli jesteśmy, tym podatniejsi na zagrożenia populizmu…
I tamę temu złu postawić mogą tylko Ci,
którzy wiedzą że wszystko jest bardzo skomplikowane ,
a nie Ci, którzy znając się jedynie na swoich ideach sądzą że życie duchowe ale i publiczne…
jest tak proste jak rynek warzywny i tak nieskomplikowane jak uprawa ogródka…

Polska złota jesień...

2008-12-21T08:43:00.000-08:00

Zacząłem wiosną a już Jesień ...po kolana w niej brodzę… Tą złotą jesienią…tą piękną jakże, lecz odchodzącą w pośpiechu porą, pojawiają się jak Ona pośpieszne zdania o Niej… Jakby żegnały się ze światem przed ostatnim odlotem…Jak ptaki wędrowne…wędrowne zdania. Wabią jeszcze kolorowymi liśćmi…paletą barw od których dech zapiera, szeleszczą pod nogami jak listy nienapisane, jak uschnięte marzenia, wiatrem owiane przysiadają za gościnną ścianą domu-ale już coraz bardziej odległe, powpisywane w nieznane i obce kręgi horyzontów, za którymi już niedługo rozpłyną się maleńkim punkcikiem. I chyba tak się stanie że nawet na rysunku dziecięcym będą niewidoczne. I nawet wtedy gdy z namalowanego domu unosić się będzie dym, w oknach czerwienić się będą jak żywe pelargonie, i pies wierny strzec będzie uważnie progów. I płot, jeszcze, choć sterany życiem, nie pochylony, czuwać będzie nad ładem w dziecięcym rysunku…A klamka w drzwiach gotować się będzie na życzliwe poruszenie niespodziewanych acz życzliwych gości… I słoneczko żółtą kredką znaczone w rogu kartki życzliwie zaśpiewa wesoła dziecięcą piosneczkę. Ale na tym rysunku są ptaki i obrazy… Ptaki jeszcze nie przyleciały, obrazy jeszcze nie rozkwitły. Kolory w przestrzeni jeszcze nie wymieszane wiatrem, nie rozprowadzone deszczem. Chmury tak samo zgranatowiałe… I jakby przyciężkie. Ten obraz jest otwarty. Czeka na dorosłość, pojawią się w nim inne elementy spoza tej bajki a niebo zacznie pęcznieć od trosk. Łagodne słońce znajdzie się poza kartką i zacznie tracić swój odwieczny blask. Zacznie się inny czas… Nie wiem dlaczego… Październikowy krajobraz w chłodnych porankach-staje się ascetyczny, gasną letnie zauroczenia, płochliwe, co unosiły się beztrosko ponad łąką i zagajnikiem. Stają się już odległym zapachem, mieszającym się z jesiennym obumieraniem traw, ziół, liści i drzew. I gdybym próbował to narysować, przywołując dziecięce wyobrażenia, chyba namalowałbym próg domu… I siadłbym na nim, i wpatrywałbym się w przestrzeń, a ona-zawsze tak zachwycająco piękna, i-niemożliwa do ujęcia w słowa… Zawsze, kiedy próbuję objąć to piękno słowem, najserdeczniej, jak tylko potrafię, jawi się niemożność przekroczenia niewidocznych granic. Bo ta piękność jest poza moją możliwością opisania jednak… I pozostaje tęsknota która czasem zrealizować się na chwilę potrafi jedynie w kolorowym śnie… Jesień... to już ostatni liść ... purpurą i złotem las płonie. w złocistej Jesień koronie... tyle już poematów o Niej... Tu wszystkie wiersze są w bukach... I zawsze kiedy tu wracam, biorą mnie klony za wnuka... I czerwień kalin jak cyrylicą piszę... czekając na śnieżnobiałą po niej ciszę ... Bo jedna jest tylko mądrość... To CZAS ! październik 2008. ------------------------------------

Dzień Nauczyciela...Edukacji?

2008-12-21T08:40:00.001-08:00

(na zdjęciu 7 od prawej w ostatnim rzędzie to ja...)

Minął Dzień Nauczyciela…
To Wielki dzień , choć ostatnimi laty nie czczony już tak jak czczony był kiedyś. I to zapewne dobrze w pewnym sensie, bo wymuszoność pewnych gestów nie była wówczas najszczersza…Każdy z nas czci swoich nauczycieli. Czcić w każdym bądź razie powinien. Bo to Oni są w pewnej mierze konstruktorami naszych dusz…To Oni budują w znoju nasze dojrzałe postrzeganie świata .Oni ciężką pracą, często bez satysfakcji rychłych zapłat pragną czynić z nas mądrych i uczciwych ludzi…I choć zawód ten ulega degradowaniu poprzez wiele czynników…i choć nie zawsze idą do zawodu tego ci co powinni się tam znaleźć, to jednak winniśmy im cześć…Bo przecie, co jakiś czas pojawiają się wśród milionów ludzie z pasją…wrażliwi, subtelni i czuli- na wszechświat… Oni widzą, oni słyszą, oni czują, oni wiedzą to, czego my nie jesteśmy w stanie. Do nich odzywa się potężnym głosem ziemia i niebo, woda i las, zwierzę i dusza drugiego człowieka…Do nich mówi historia i przyszłość, stary zwyczaj i nowy dzień…Do nich woła wszystko dookoła...Na szczęście są wśród nas…I powinniśmy im być bardzo wdzięczni: Im- naszym nauczycielom…Niektórzy z nich mają jeszcze chęć, czas, siły i talent by nam te głosy świata przekazać. I wiele cierpienia i siły w sobie, by się tym bogactwem wszechświata z nami podzielić…Wdzięczni im za to na Wasze ręce Koleżanki i Koledzy, drodzy Przyjaciele którzy tu jesteście a dziś obchodzicie swoje święto, przyjmijcie mój niski pokorny ukłon…
------------------------------------------------------

Ile do szczęścia?

2008-12-21T08:35:00.000-08:00

Lechoń napisał w swoich „ Dziennikach” że szczęście w miłości jest wtedy kiedy nic się nie dzieje…kiedy nic się nie musi dziać, kiedy nie chce się aby się cokolwiek działo , kiedy najsłabsze codzienne zdarzenie wydaje się szczęściem, bo się je przeżywa we dwoje… Bo tak najzwyczajniej i najprościej : szczęście –to brak nieszczęść. No i to przecie dobrze... ale naprawdę nie jest to krzepiąca odpowiedź dla naszych najmłodszych Przyjaciół...Bo Oni szczęście to sobie wyobrażają wyłącznie w miłości...Tej wielkiej i szalonej...Kiedy to burze... szaleństwa...uniesienia! No wszystko...byle nie zwyczajność...I nie wiem... I taki, i taki po trosze jestem...
------------------------------------------------------------------------------

Miłość i przyjaźń...na wyciągnięcie ręki...

2008-12-21T08:30:00.001-08:00

…Po tych problemach od serca idących, od ostrzeżeń które dają… zaczynam tęsknić za każdym kolejnym dniem…bo życie staje się moim ulubionym nałogiem…Przyjaźń…Miłość… Ale co tam Przyjaźń…? Skąd, ciągle pytam , tyle samotności na tym świecie?...no chyba jednak z nieumiejętności kochania…z igrania z miłością, z wypalania się, z bolesnego rozdźwięku między wyobrażeniem a rzeczywistością jak mówi Magda… I jednak z niedojrzałości własnej lub obiektu uczucia…z nieumiejętności pielęgnowania jego, z braku szczęścia spotkania z miłością, z braku wiary w nią…Że miłość może przegrać to fakt z którym się nie umiemy pogodzić… I zaczynamy szukać winnych… Pierwszy to los- bo On jest wszystkiemu winien…Po drugie -to wszelcy twórcy, artyści i poeci…napisali tyle pięknych książek i wierszy o miłości , tyle przepięknych filmów o cudownych uczuciach, że obejrzawszy to wszystko jeszcze w młodości naszej czekamy, ba!... żądamy nawet od losu, żeby nam się to również w naszym życiu przytrafiło…A takiej zwykłej, normalnej –dobrej miłości, która przychodzi nie wiadomo skąd,nie wiadomo kiedy i od kogo, przyklęka u naszych stóp nawet nie zauważamy… czekając często na Księcia lub Księżniczkę z bajki…Po drodze do tego wymarzonego Ideału zadeptujemy niechcący wiele zaklętych w niego żab…A potem jest już za późno… Tyle we mnie sentymentalizmu i romantyki mówisz Duszko?…no czego chcesz…Przecie ja pochodzę z drugiej połowy XX wieku... A Jeremi Przybora Mistrz K. S. P. powiedział wtedy: że kobieta to najlepszy Przyjaciel człowieka… A ja dodaję że kobieta różni się od mężczyzny a mężczyzna od kobiety…ale kobieta bardziej…:-)
-----------------------------------------------------------------------------------------------

Życie moje-moja misja...

2008-12-21T08:25:00.000-08:00

Agnieszki Osieckiej i Bułata Okudżawy nie ma już z nami ponad 11 lat…Niby nie ma ale zobaczcie jak niewiele osób jest i będzie bardziej niż Oni… Bo Poeci to ludzie którzy widzą więcej niż inni…Nie tylko widzą, lecz nadto potrafią to przekazać w słowach…jakże często pięknych…Ich język dopełnia język potoczny i naukowy…bez niego nie było by mowy…nie byłoby punktu odniesienia…Są sfery życia że tylko językiem poetyckim można je opisać i wyrazić ich sedno… Język poetycki opisuje sprawy ludzkiego serca i nie pozwala mu skamienieć…Bo bez Poety nawet poetycki bohater nie byłby szczęśliwy…nie miałby bowiem kto Go wysławiać. Poeta i Bohater, Poeta i Miłość są sobie bardzo potrzebni… …Paulo Coelho, pisarz brazylijski powiedział kiedyś znakomite zdanie : „ Istnieje tylko jeden sposób, aby przekonać się, czy wypełniłeś swoją misję na Ziemi…Jeśli jeszcze żyjesz, to znaczy że jej nie wypełniłeś…” Z całą pewnością Agnieszka i Bułat swoją misję wypełnili…
A co z moją misją?...Jeszcze...:-)
--------------------------------------------------------------------------------------------

Andrzejowi P. nisko się pokłonić pragnę...

2008-12-21T08:21:00.001-08:00

Cytuję częściej niż innych, Andrzeja Poniedzielskiego.Cenię go jako twórcę i człowieka w ogóle…Znamy się od lat trzydziestu… To dawne dzieje… Kiedyś na Festiwalu Fama w Świnoujściu .. tam go poznałem. Byłem tam z grupą wrocławskiego Akademickiego Teatru Kalambur , On debiutował z balladami. Kontestował tamtą smutną rzeczywistość… Ale to człowiek interesował Andrzeja najbardziej…jego relacja ze światem i samym sobą… ...On tam poznał Elę Adamiak...i tańczył z nią całą noc w knajpce festiwalowej...i nikomu nie pozwalał się zbliżyć... Ja wówczas mieszkałem z Jasiem Wołkiem i z chłopakami z Teatru… za ścianą Wojtek Belon z Wolnej Grupy Bukowiny…dalej Andrzej Mleczko. Muzyczki grała Mannam i Kora: wschodząca Mega-Gwiazda… i debiutująca, nie znana jeszcze nikomu Grupa pod Budą... A Andrzej śpiewał wówczas, nadzwyczaj cicho i skromnie, jakby nieśmiało o ważkich dla nas wszystkich sprawach…nie od początku Go wszyscy zauważyliśmy… A On mówił tak: „Nie to jeszcze nie koniec, jeszcze trochę pożyjesz… włożysz jeszcze nie jedną czapkę nie jednym się płaszczem okryjesz... Albo...: Oj nie ładnie człowieku nie ładnie, oj nie ładnie, człowieku brzydko! Ty się całe życie tylko bawisz... czasem sobie zmieniasz bawidko... I stąd takie moje sentymenty....I cały czas zafascynowany jestem, jak pięknie żyje Andrzej…jak twórczo…zaganiany…ciągle zajęty… Lecz bez pośpiechu… a i czas na żagle na Wigrach czasem znajdzie… I tam się spotkać nam czasem uda…
---------------------------------------------------------------------------------

Wspomnień pora?

2008-12-21T08:14:00.001-08:00

A może by jeszcze nie siadać do wspomnień...? Jeszcze nie... Jeszcze się coś wydarzyć może....jeszcze idźmy trochę dalej.. Idźmy My! przecież o każdy krok jednak trochę bogatsi, i czytelniejsi dla siebie jesteśmy lub stać się możemy... I może pewniejsi stawianych kroków… I może zobaczyć nam dane będzie co dziś nie widoczne, bo za horyzontem jeszcze… Ale pisane nam! Bo to jakże , budować obraz na kształt przeżyć nie kompletnych…? kaleki będzie…lub niepełny tylko. No dobrze…ale jeśli nie teraz to kiedy?.. No… a jeśli tyle pytań stawia umysł nie doskonały? Więc może jednak...są jakieś pytania to muszą też być przecież jakieś odpowiedzi. Natura jest doskonała!

O Anatolu W. i Ryszardzie K. wspomnienia serdeczne...

2008-12-21T07:56:00.000-08:00

To już dwa lata jak nie ma Anatola W. ... mówił przy spotkaniu ze mną i Tolkiem L., że jeżeli w jednym miejscu i w tym samym czasie spotka się ze sobą trzech Anatoli, to rzecz się ma na pewno w Salonikach lub w Białymstoku… Tak ciepło i szczerze gratulował mi moich wspomnień na antenie Radia Racja, prowadzonych przez Gienka Szemieta- uciekiniera od Łukaszenkowskiego reżimu. …Przed śmiercią zażyczył sobie, by mógł spocząć na małym wiejskim cmentarzu w swojej rodzinnej wsi… gdzieś tam na bocznej trasie z Lublina do Hajnówki. I tak się stało...Zajeżdżam tam czasami jeśli mi po drodze lub czasem z niej zbaczając...I teraz wiem skąd to piękne marzenie ostatnich jego dni. Tam jest Raj. Tam cicho i spokojnie jak nigdzie, tam śpiew ptaków i w dali mała pogarbiona wieś pogranicza… Ławeczka i chwila oddechu... Tolku, skąd wiedziałeś że to nam wędrowcom to miejsce naznaczasz? Tak nam jest dobrze tam przysiąść… Ryszard K. Znany białostocki grafik i scenograf... Rysio. Przyjaciel. Ciepły i dobry. Zawsze z potrzebnym słowem i radą…W Teatrze Dramatycznym wiele rozmów o wszystkim. Razem pracowaliśmy nad wieloma spektaklami . Kilka lat już po tamtej stronie. …Ale jednak choć smutno to z biegiem lat spokojniej…Bez strachu, bez niepokojów doskwierających jak zadra…Dziwnie przychodzi z biegiem lat uspokojenie…świadomość nieuchronności? Może? A może zmęczenie i większe chyba z roku na rok przybliżanie się do Stwórcy…Może? Dzisiaj już jest po trosze tak jak u Andrzeja P. … że jeśli brak mi kogoś, to także nie próbuję sobie tłumaczyć, że nie ma go bo umarł (jedynie)… Wiem że go nie ma i nie będzie już nigdy. I rzeczywiście nie staram się usilnie przypomnieć sobie jak wyglądał...jak mówił, gdzie mieszkał i jak się ubierał....Tak się staram dostać w jego pobliże...Tak bardzo bym chciał posiedzieć z nim w jego ogrodzie i pomilczeć przez chwilę choćby. A może jak Sztaudynger prześmiewczo: śmierci nie ma…jest tylko przed nią trema?! ------------------------

Idą Święta...

2008-12-20T00:25:00.000-08:00

Idą Święta…Już dzwoneczki srebrne dzwonią gdzieś w oddali. Jeszcze cicho, ale wiem że bliżej będą i bliżej…A pamięć przywodzi coraz częściej tamte obrazki z dzieciństwa które pojawiać się zaczynają w mrokliwe grudniowe wieczory już od lat wielu…coraz częściej i wyraziściej…A tu coraz więcej światełek ściele się pośród uliczek miasta. Okna w uliczkach jakoś tak w kiczowatej nie estetycznej zgoła oprawie przekazują strojne w świecidełka choinki…a w potężnych sklepach pośród potężnego tłumu coraz skoczniej rozbrzmiewają kolędy wciśnięte ot tak pomiędzy kilogram cebuli i półkę komputerowych gadżetów. I nie ma już świętego Mikołaja i Anioła tylko rzesze dorabiającej młodzieży natarczywie zaczepiają by datek jakowyś w im tylko znanym celu ofiarować. A był kiedyś sztuczny jak choinka ostatnich lat Dziadek Mróz…i poszedł sobie lecz nie ma pustki i w baśni i w legendzie…pojawił się inny, zamerykanizowany rubaszny z lekka choć przystojny niby Mikołaj ale jakoś tak nie święty…bardziej podobny chyba do Dziadka choć z pod kilogramów waty oczy jakby młodzieńcze się szklą…

W deszczu niestety coraz częściej czasem tylko zmieszanym ze śniegiem brniemy poprzez wielkie parkingi uginając się pod naręczem plastikowych toreb , nie pamiętając nawet już co przed chwilą wybraliśmy spośród sterty bliźniaczo podobnych rzeczy…Ale czy kiedyś o nich mogliśmy nawet choćby pomarzyć?

I wszędobylskie sączące się zewsząd kolędy…czy chcemy ich słuchać czy nie… Ale w pamięci odżywają tamte, sprzed wielu lat Święta Bożego Narodzenia. Przychodzą zza zasłony lat Wigilie tamte. Pachnie jakoś tak ciepło bardzo i mile zielone naturalne drzewko, co to je dwa dni wcześniej z Tatą przynieśliśmy z lasu…Ogromne było szczytem swym powały sięgające… ze złotym czubem opartym o belkę sufitu, jakieś takie dostojne i szacowne nawet…Ale przecie takie ludzkie i bliskie…Pierniczki pośród gałęzi ,cukierki takie jakieś znajome lecz w innych papierkach szeleszczą jakby zapraszając by je zdjąć choć dopiero co powieszone…a przecie nie można tak…one jeszcze do Trzech Króli będą…a potem …może Mama pozwoli…czasami znikały te cukierki już pierwszego dnia by potem inni co także skosztować chcieli tego cudu znajdowali zawinięte w papierki szyszki lub kawałki bibuły…Ciepłe Święta także przez papierowe aniołki co to jeszcze Babcia…Ciepłe poprzez włos anielski, piękny srebrzysty co to tak często potrafił się przytulać do ogników naturalnych świeczek mrugających pośród zielonych gałązek…I miś znaleziony pod choinką i skakanka. I wózek co to Tato wystrugał w skrytości w tym właśnie celu…to pół wieku ponad ale jakże pamiętam ten wózek drewniany…jakąż że radość mi przyniósł…

I jakoś tak jest że próbuję połączyć te czasy…Dawny i obecny. Ten czas nasz -oszalały w ilościach produktów z marketowych wystaw i tamten miniony z kolejek siermiężnych i pomarańczy na sztuki, których zapach po dziś dzień pamiętam…I babka pieczona przez Mamę w naszym chlebowym piecu który rozgrzewał się tylko w te kilka dni roku … Pamiętam…

Czegoś mi brakuje w tej rozpasanej, bogatej trochę mi obcej świątecznej aurze…Gubię się w możliwości wyboru świątecznego upominku i w nazwach owoców których nigdy w życiu nie widziałem choć ponoć bywały w świecie jestem…

I kartki jakieś inne choć takie kolorowe i przednie…może przez ten maleńki napis na odwrocie Made in China? A może co innego?…

I mam w pamięci miejsce strudzonemu wędrowcy które tak naturalnie czekało i nie było w tym ani krzty strachu że może naprawdę przyjdzie…Pierwsza Gwiazda na niebie rozpalała grudniowe niebo tak naturalnie i niosła w sobie od serca płynący śpiew kolęd…

I zdawało się że otwierały się drogi i prowadziły do gościnnych domów otwartych i przecie takich przyjaznych i dobrych…

I czegoś mi jednak brakuje choć tak mami nowy ład, tak jasno kuszą kolorowe wszędzie światła …i kolędy śpiewane coraz częściej w obcym języku. Wydaje się tak jakby Chrystus urodził się obok w innej dzielnicy a nie tam gdzie głoszono w Słowie…i wydaje mi się że Gwiazda Betlejemska pomyliła drogę i zamiast niej zawisła nad nami neonowa podróbka którą ktoś odkurzył biorąc z półki marketu obok…Królowie mkną w szybkim BMW roziskrzoną autostradą i wcale nie darzą z taką ochotą Mirrą i Złotem…tombakiem raczej i pierniczkiem z konserwantami zawiniętym w pazłotko…

I czegoś mi jednak brakuje….

A przecie chyba huczniej świętowało się święto, odkładało się w pokładach pamięci na lata, takie dobre takie bliskie takie rodzinne i nasze. A potem długo jeszcze wspomnienia i smak który pozostał do dziś…I były życzenia by chleb łamany przy wigilijnym stole nigdy nie podzielił, by na te dni choćby umilkły wszystkie spory, kłótnie i waśnie…By Radość królowała w nas i dobro.

I tak sobie marzę w ten dobry czas, że może rozpoznamy twarz prawdziwego Anioła i drzwi naszych domów zostaną na oścież otwarte…może zapłonie w nas światełko Betlejem i pozostaniemy dobrzy nie tylko na te dni…

Tego Wam wszystkim życzę Kochani Przyjaciele moi…20.XII.2008 r..

Uczta Bardów...

2008-07-20T00:19:00.000-07:00